Al langere tijd was ik op zoek naar een creatieve uiting naast mijn werk in de zorg. Naast de huis, tuin en keuken creatieve ideeën, volgde ik in 2014 een opleiding in interieur styling. Eigenlijk vooral om te proeven aan het creatieve wereldje. Het creatief bezig zijn tijdens de opleiding was leuk, en spannend. Maar daar bleef het ook wel bij.

In de zomer van 2019 vroeg een  -inmiddels – vriendin of ik wel eens schrijf.  Mijn eerste reactie was ” Nee joh, dat is jouw afdeling”, zij schrijft namelijk prachtig. Ik schreef wel eens mijn gedachtes op papier of in een digitale notitie, maar verder dan dat kwam ik niet. Toen ze dit een tijdje later nog een keer aan me vroeg, zette het me wel aan het denken. Vlak daarna maakte ik een eerste gedichtje voor een verdrietige vriendin, iets later voor een andere lieve vriendin. En toen in de zomer van 2019 leek het alsof er een kurk van een fles ging: de woorden bleven maar komen, en de notities op mijn telefoon stroomden vol met schrijfsels. “Dat is vast iets tijdelijks”, zei ik tegen mezelf, maar intussen voelde het alsof er een kwartje op z’n plek viel.

En dan was daar de grote geplande reis. Van oktober 2019 tot eind februari 2020 reisden mijn man Paul en ik, met onze drie kinderen, vijf maanden lang door Indonesië, Australië en Sri Lanka. We wilden de kinderen laten ervaren hoe mooi de wereld is, hun meegegeven dat je zoveel kunt leren van de wereld, de natuur, de mensen die je onderweg ontmoet, het onderweg zijn. Dat je ook maar zo weinig nodig hebt. Vijf maanden lang samen met het gezin avonturen ontdekken, alle tijd voor elkaar, buiten leven, zoveel moois te zien, zoveel verhalen van de mensen die je ontmoet. Al die tijd met mijn grote inspiratiebronnen: het gezin en de natuur. Het schrijven bleek hierdoor alleen maar toe te nemen, wat ervoor zorgde dat ik de behoefte kreeg om te gaan delen. Twee maanden na vertrek lanceerde ik de FB pagina- en even later het Insta account- Strawberrie. Er ging een nieuwe social media wereld voor me open.

“Waarom de naam Strawberrie?” Nou, in de begin periode hing de zin “Sometimes life gives you Strawberries” in mijn hoofd. En tja, ik vind aardbeien best lekker. Maar vooral zijn SB ook mijn initialen. Dus Strawberrie werd het. Zo simpel. Niks meer of minder. Behalve dan dat het heel fijn was om op deze manier soort van anoniem te schrijven. Best spannend namelijk wel om schrijfsels te gaan delen.

En dan nu, na een -onwaarschijnlijk- jaar van terugkomst van deze onvergetelijke reis, van werken in de zorg tijdens de corona crisis, van het voortzetten van thuisonderwijs maar dan net even anders dan tijdens de reis, van persconferenties en lockdown, van wederom heel veel tijd met het gezin, van de avondklok avondjes achter de laptop in plaats van Netflix, is dan de volgende stap daar: mijn website! Alle tot nu gepubliceerde schrijfsels bij elkaar, én de producten die hieruit voort zijn gekomen in de webshop. Weer een hele nieuwe spannende stap!

Graag neem ik jullie op mijn site mee op een creatieve reis in woorden.

Liefs,

Sandra